อย่ารู้จักกันเลย...ดีกว่า

แล้วปลายฝน ก็ยังคงตก ตอนต้นเหงา...

 

 

ปีนี้เราอายุ 25 หลายๆคนที่อายุเท่านี้

ต่างก็ทำงานหากินตามเรื่องตามราว

 

บางคนก็เข้าไปอยู่ในระบบมนุษย์เงินเดือน

บางคนก็กลับไปดูแลธุรกิจของครอบครัว

บางคนก็ไปเรียนต่อ

บางคนก็ประกอบอาชีพอิสระ (freelance)

 

 

และในที่สุดเราก็ได้เริ่มทำอะไรซักอย่าง

แล้วเราก็คงจะเปลี่ยนไป...ไม่มากก็น้อย

 

เวลาเปลียนบางอย่างเปลี่ยน

เวลาเปลี่ยนแต่บางอย่างดันไม่เปลี่ยน

 

สิ่งที่มันดันไม่เปลี่ยนก็คือ...ตัวของเราเอง

ยังคงกิน ขี้ นอน และฝันตามปรกติ

ไม่ว่าจะทั้งฝันตอนหลับ หรือคิดฝันเพ้อเจ้อไปเรื่อย

ที่สำคัญคือ ต้นเหงาที่เราเฝ้าประคบประหงมมันมานาน

ตอนนี้เรากับมันสนิทกันเสียแล้ว

 

ถึงแม้ตัวเราเปล่าๆ ก็ลำบากจะตายอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้เราก็ยังคงสบายดี

เพราะเราเลิกเอาต้นเหงามาแบกแล้วหล่ะ

แต่เอามันมาวางไว้ข้างๆตัวแทน

และถึงแม้เราจะยังดูแลมันอย่างดีเหมือนเดิม

แต่ดูท่าทางมันจะเป็นภาระกับเราน้อยลง...ทุกทีๆ

อาจจะเพราะว่า เราเคยชินกับมันไปเสียแล้ว

 

เวลาเปลียนบางอย่างเปลี่ยน

เวลาเปลี่ยนแต่บางอย่างดันไม่เปลี่ยน

 

เหมือนกับช่วงเวลานี้ของทุกๆปี

จะต่างก็ตรงที่ สำหรับเรา รู้สึกว่าช่วงนี้ตอนนี้

มันนานเป็นพิเศษ

 

แล้วปลายฝน ก็ยังคงตก ตอนต้นเหงา...

 

 

 

ปล. เกือบ1ปีพอดี  จากปลายฝนเรืองที่แล้ว...นั่นซินะ

      ไร้สาระ สิ้นดี