อย่ารู้จักกันเลย...ดีกว่า

วันจันทร์ที่ 07 มิถุนายน พุทธศักราช 2553

20.36 นาฬิกา

 

ถึงคุณ...และคนอื่นๆทุกๆคน

 

ต่อจากนี้ไปเป็นเรื่องจริงไม่อิงนิยาย แลไม่มีนัยประหวัดแต่อย่างใด

 

วันนี้...เป็นหนึ่งในหลายๆวันของ 25 ปีที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา

และเป็นหนึ่งในหลายๆวันที่เราอณุญาติให้

ความจริงได้นึกคิดตรึกตรองอยู่ในหัวของเราหล่ะ...

 

ความจริงที่ว่า...เรา เป็นใคร เคยทำอะไรมา และกำลังจะทำอะไรต่อไป

เราก็เป็นเรานี่แหละ...เรื่องนี้คงไม่สำคัญเท่าไหร่!

 

แต่เราเคยเป็นอะไรยังไง และอีกหนึ่งนาทีข้างหน้าที่กำลังจะเดินทางมาถึงนั้นเราจะยังคง

เขียนจดหมายฉบับนี้อยู่รึเปล่าน่าจะสำคัญกว่า....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...เรายังคงเขียนจดหมายฉบับนี้อยู่ ด้วยความมีสติครบถ้วน

และไม่ได้ตกอยู่ในอำนาจของสารเคมีชื่อเรียกยากชนิดไหนๆ

 

น่าแปลกที่ ไม่ว่าเราจะมีสติครบถ้วน เป็นตายร้ายยังไง หรือไม่อย่างไร...

สุดท้าย คำตอบในทุกๆเรื่องในชีวิต มักจะเดินทางมาที่หลังคำถามเสมอ

คำตอบในเรื่องประมาณว่า...สิ่งที่เราทำลงไปในชีวิตนั้น

ผิดถูกมากน้อยแค่ไหน...หากเป็นคำตอบที่ดี เราก็คงจะดีใจ

 

แต่หากคำตอบที่ได้มา มันมีแต่ข้อผิดพลาดและ...กากบาทเต็มไปหมดเลย

 

จะเสียใจที่ได้ทำไปไหม?

หากย้อนกลับไปได้จะยังทำอยู่ไหม?

หากย้อนกลับไปไม่ได้หล่ะ เราควรจะทำยังไงกับคำตอบว่าผิดที่ได้กลับมาดี

 

สำนึก...ซึมเศร้า...เข้าใจ...ทบทวน...ไตร่ตรอง...หรือว่า ช่างมัน!

 

 

 

ไม่นานมานี้

 มีคืนอันฟุ้งฝันและเมามายมากที่สุดในชีวิตเกิดขึ้นกับเรา

ในขณะที่สติย้ำคิดย้ำทำและปะติดปะต่ออะไรไม่ค่อยจะได้นั้น

เราเขียน...จดและบันทึก อะไรๆที่ผุดๆขึ้นมาไว้หล่ะ

 

อะไรๆที่ผุดขึ้นมานั้น เป็นลายเส้นดินสอสีดำ บางๆ อ่านได้ใจความว่า

 

"การคุมความอยากในใจของเรา อยากรัก อยากได้ อยากเป็น อยากมี อยากรู้ อยากเข้าใจ

ไม่อยากรัก ไม่อยากได้ ไม่อยากเป็น ไม่อยากมี ไม่อยากรู้ ไม่อยากเข้าใจ

ต่างๆนานา ที่เป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่คอยก่อกวนให้ใจเราเขวไขว

และบอบช้ำไปมาอยู่ทุกเมื่อเชื่อขณะให้มันอยู่ในที่ๆควรนั้น...เป็นหน้าที่ของสติ"

 

น่าเสียดายที่ สติและคำตอบมักจะเดินทางมาช้าเกินไปเสมอสำหรับเรา

และความรู้สึกเสียใจว่าทำอะไรผิดๆลงไป ก็มักจะเดินทางไล่หลังตามมาด้วย เสมอๆ

 

ในชีวิตนี้ คุณเึคยทำอะไรผิด จน ต้องมานั่งเสียใจที่หลังไหมนะ

แล้วต่อจากนี้ไปหล่ะ มันจะยังมีอะไรทำนองนี้ มาอีกไหม

 

 

...หรือว่ามนุษย์เรา ทำผิดแล้วไม่รู้จักจำกันจริงๆนะ?

 

 

หรือจริงๆแล้วตัวเราเองนี่แหละ ที่กลัวว่าจะ เผลอทำอะไรผิดพลาดอีกรึเปล่ากันแน่

ที่ทำให้ จดหมายฉบับนี้ ดูหมกมุ่น ครุ่นคิด จริงจัง และดูเหมือนว่าจะยังไม่มีคำตอบอะไรใดๆเลย

 

ได้แต่หวังว่าทุกๆสิ่งที่กำลังจะเดินทางมาหาต่อๆจากนี้ไป

จะเป็นอะไรที่ดีเพราะมีสติ และไม่มีอะไรให้เราต้องมา หม่นใจทีหลัง...

 

 

อยากจะบอกว่า

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ทั้งคุณ และทุกๆคน"

จริงๆแล้ว เขียนสั้นๆแค่นี้ก็ได้ ว่างั้นไหม?

 

 

 

ปล. สบายดีกันอยู่รึเปล่าครับ คนที่แอบอ่านอยู่

ส่งเสียงกันหน่อย ทักทายกันก็ดี

 

ปล.2 ส่วนคุณ...ก็ควรจะอ่านที่มันยาวๆนี่แหละนะ...เนอะ